واژه هایت در قلب من
دایره های سطح آب را می مانند
بوسه ات بر لبانم
به پرنده ای در باد می ماند
چشمان سیاهم بر روشنای اندامت
فواره های جوشان در دل شب را یادآورند
چونان ستاره ی زحل
بر مدار تو دور دایره می گردم
در رویاهایم
بر مداری می چرخم

عشق من
نه به درون می روم
نه باز می گردم

اکولالیا | #فدریکو_گارسیا_لورکا