من ژولیت هستم،
بیست وسه سال دارم.
یک بار عشق را لمس کردم،
طعم تلخ قهوه سیاه را داشت
تمام وجود و احساسم را لرزاند،
قلبم دیوانه شد و به تندی تپید.
آنگاه،
مرا ترک کرد.
من ژولیت هستم،
معلق ماند‌ه‌ام،
بین زمین و آسمان.
اشک می‌ریزم که بازگردد.
به نام می‌خوانمش که بازگردد.

لب‌هایم را به دندان می‌گزم،
خون جاری می‌شود
اما ،
باز نمی‌گردد.
من ژولیت هستم
زنده‌ام
هزاران سال دارم .

ترجمه ی دیگر این شعر را از لینک زیر بخوانید
http://echolalia.ir/i-am-joliet/