شصت و چهار روز و شب
در آن مکان.
شیمی درمانی،
آنتی‌بیوتیک، جریان خون 
در کاتتر.
سرطان خون.
کی؟ من؟
در هفتاد و دو سالگی این فکر احمقانه را داشتم
که با آرامش در حین خواب خواهم مرد 
اما 
خدایان نقشه خودشان را دارند. 
زیردستگاه می‌نشینم،
داغون، نیم زنده 
هنوز در جستجوی الهامم 

our telegram
تلگرام اکولالیا

اشعار منتخبِ روزانه را در کانال ما بخوانید

اما فقط برای چند لحظه به زندگی باز گشته‌ام 
دیگر هیچ چیز مثل همیشه نیست 
من دوباره متولد شده‌ام 
تنها چند روز بیشتر 
و چند شب دیگر را 
دنبال می کنم 
مثل
همین
یکی.

ترجمه از احمد پوری

از کتاب آویزان از نخ