ناشیانه خود را باز به رؤیاهایم بستهام.
آیا میتوان یادداشتی به هیچ کس نوشت، تا چه رسد به خورشید؟
با موسیقی و میخک نیز میتوان بد بود، و با عصرگاهی سرد
که همه جا سرک کشید، دل چزاند هی کفترها را یافت
و هیچ نگفت. پاهایم میلرزیدند. اتفاقی دست سودم
به پهلوی تاریک زمین. پشت سر هم میگشتیم.
با چشمهای زاغ به نثر دلگیرم میاندیشیدم. از جانم میکندم.
کسی بزرگ و پیروزگر همه چیز را از من میگیرد.
به دیوبچههای دنبالم زل میزند؛ آنان که پس از خاکستر شبانهام ترانه میخوانند.
و مرا میستاید، قلبم را. او خداوندگار من است.
چیزی از آن روز شرمآورم هنوز نگذشته است
