مدتی ست مدید که می‌کوشم اینجا زندگی کنم،
در اتاقی که تظاهر می‌کنم به آن علاقه‌مندم،
میز، اشیا بی‌غم و غصه و پنجره
که در انتهای هر شب به سبزه‌زاری گشوده می‌شود،
و قلب توکا که در پیچک تاریک می‌تپد،
نور همه جا بر سیاهی دیرین چیره می‌شود.

our telegram
تلگرام اکولالیا

اشعار منتخبِ روزانه را در کانال ما بخوانید

من نیز می‌خواهم باور کنم که هوا خوب است،
که در خانه خود هستم، که روز خوبی در پیش است.
درست کنار تخت، عنکبوتی هست
(به خاطر باغ)، که به قدر کافی آن را لگد نکرده‌ام،
گویی هنوز مشغول است
درون دامی که انتظار روح نحیف مرا می‌کشد…